tag:blogger.com,1999:blog-2706486916263868072012-02-16T18:33:28.386-08:00Byronashttp://www.blogger.com/profile/09967960752130107900noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-270648691626386807.post-27512558546447561312007-11-16T06:56:00.001-08:002008-12-10T05:45:17.543-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lpAOjt2yiS8/Rz2v2fA6FRI/AAAAAAAAAFI/_jT79Eat-Sk/s1600-h/director__s_chair_by_Racebabe.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lpAOjt2yiS8/Rz2v2fA6FRI/AAAAAAAAAFI/_jT79Eat-Sk/s400/director__s_chair_by_Racebabe.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133452500845335826" border="0" /></a><br /><br />Το περασμένο Σεπτέμβριο έτυχε ανοίγοντας την τηλεόραση ένα βράδυ (αυτό του debate αν θυμάμαι καλά) να ''πέσω πάνω'' σε μια συνέντευξη του σκηνοθέτη Νίκου Νικολαΐδη στη ΝΕΤ। Η πρόσφατη απώλεια του ευαισθητοποίησε τους ανθρώπους της κρατικής τηλεόρασης και έτσι έγινε κάποιο αφιέρωμα στις ταινίες και τη ζωή του (ατυχής η μέρα προβολής)। Μία απο τις εξομολογήσεις του όμως στην εκπομπή εκείνη μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Δήλωσε ότι βλέπει συστηματικά όταν μπορεί πολλές ταινίες καλής, μέτριας και κακής ποιότητας και παρατήρησε ότι σχεδόν σε όλες δεν τηρούνται οι βασικοί κανόνες λήψης και οι κανόνες για την γωνία της κάμερας. ''Οι σημερινοί σκηνοθέτες τραβάνε όπως θέλουν και βάζουν την κάμερα όπου θέλουν''.<br />Μα υπάρχουν αλήθεια τέτοιοι κανόνες; Αν ναι ποιός τους επινόησε και είναι τόσο τραγικό πια και ακαλαίσθητο να ακολουθήσει κανείς την δικιά του γραμμή। Το ερώτημα με απασχολεί ακόμα πολύ. Μπορεί να σκεφτείτε βέβαια ότι πρόκειται για καθαρά τεχνικούς όρους και ζητήματα που καθόλου δεν απασχολούν έναν απλό φίλο του cinema. Κι όμως δεν χρειάζεται να έχουμε τελειώσει σχολή κινηματογράφου ή να είμαστε hardcore σινεφίλ για να καταλάβουμε αν μια σκηνή της ταινίας έχει συμμετρία ή όχι, αν η λήψη έιναι κουραστική ή αν εναρμονίζεται με τον ρυθμό κλπ.<br />Τέτοια ερωτήματα με έκαναν να ψάξω για σκόρπιες συμβουλές όχι απο βιβλία που διδάσκουν cinema αλλά από τα λόγια και τις εμπειρίες των ίδιων των σκηνοθετών. Να λοιπόν μερικά απο αυτά τα ''tips'' που μπορεί να είναι τελείως διαφορετικά ανάμεσα στους κινηματογραφιστές και αρκετές φορές συγκρούονται και μεταξύ τους<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Πέντρο Αλμοντοβάρ - να σεβόμαστε τους κανόνες</span> <span style="font-weight: bold;"> </span>Η συμμετρία με καθησυχάζει.Η ασυμμετρία με παραλύει.Γι αυτό και στις ταινίες μου χρειάζομαι την συμμετρία όπως και τις επίπεδες επιφάνειες.Οι κανόνες που αφορόυν τις γραμμές και τις γωνίες είναι οι πιο πολύπλοκες στον κινηματογράφο.Ο καλύτερος τρόπος για να αποφεύγεις τέτοια προβλήματα είναι να τραβάς τα πλάνα σου με τους ηθοποιόυς φάτσα στην κάμερα.Έτσι απέφευγα όλων των λογιών τα προβλήματα.Μερικές φορές γίνεται να πηδήξεις άξονα κινώντας την κάμερά σου ή τους χαρακτήρες,Αυτό πράγματι σε επιβραβεύει.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Όρσον Γουέλς - προσοχή στα γκρό πλάνα</span><br />Απο θεωρητική άποψη είμαι ενάντιος στα γκρό πλάνα,αν και ανέχομαι ορισμένες περιπτώσεις. Γενικά όμως δεν μου αρέσουν καθόλου. Το βρίσκω θαυμάσιο να αφήνουμε τον θεατή να επιλέγει με τα μάτια του αυτά που θέλει να δει σε ένα πλάνο .Δεν μου αρέσει να τον υποχρεώνω,πράγμα που κάνει το γρο πλάνο: δεν μπορείς να δεις τίποτ΄ άλλο.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Εμίρ Κουστουρίτσα - να δημιουργούμε μελωδική αίσθηση</span><br />Προσπαθώ να εναρμονίσω πολλά και διαφορετικά στοιχεία, με πολλά διαφορετικά επίπεδα,εώς ότου η επιζητούμενη συγκίνηση εμφανιστεί στην οθόνη. Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει τόση πολλή κίνηση στις ταινίες μου. Μισώ την ιδέα να αποκαλύπτω τα συναισθήματα ενός χαρακτήρα μέσα απο τους διαλόγους. Πιστέυω πάλι ότι το να εκφράζεις τα συναισθήματα με λόγια και όχι με πράξεις είναι μια εύκολη υπόθεση στην οποία ο κινηματογράφος καταφεύγει όλο και πιο συχνά. Έτσι λοιπόν επιτρέπω στους ηθοποιούς μου να έχουν λίγα λόγια, αλλά και όταν μιλούν τους βάζω να κινούνται, μαζί με την κάμερα.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Τζόν Χιούστον - μακριά απο τους κανόνες</span><br />Έχω την αίσθηση ότι το στύλ των ταινιών μου είναι το στύλ της μεθορίου, ή αυτό που η μεθόριος έδειξε να συμβολίζει στην αμερικανική κουλτόυρα: μια αίσθηση εξέγερσης του ατόμου ενάντια στην ενσωμάτωση του σε μια μορφή ζωής και ένα τρόπο σκέψης που αποφασίζεται απο άλλους. Άλλωστε και η δική μου καταγωγή είναι απο εκεί. Και νιώθω καθε φορά ευνουχισμένος μπροστά στην παρουσία τόσων πολλών κανόνων, αυστηρών κανόνων. Μου αρέσει η αίσθηση της ελευθερίας. Δεν αναζητώ ιδιαίτερα την έσχατη ελευθερία του αναρχικού,αλλά απεχθάνομαι τους κανόνες που προέρχονται<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/270648691626386807-2751255854644756131?l=rivergoesnorth.blogspot.com' alt='' /></div>pittermilknoreply@blogger.com2